Josh Homme bracht weer nieuwe bandleden bijeen en die stonden voor de
onmogelijke taak de briljante voorganger Songs For The Deaf te evenaren. Dat is
dan ook niet gelukt. Gelukkig zijn de harde riffs en het strakke drumwerk er
weer en ook met de afwezigheid van enfant terrible Nick Oliveri staan ze nog
als een huis, maar helaas zakt het album halverwege een beetje weg.