Dit album, met ogenschijnlijk korte tracklist, is een werk van grote schoonheid en diepgang.
Een werk dat veranderde in een eenmanskruistocht voor zanger / gitarist Lars Andersson,
waarbij diep persoonlijke verhalen werden verweven met zijn liefde voor het tijdperk van
de romantiek. "Elke keer als ik naar een museum ga en ik op het punt sta het tijdperk van
de Romantiek in te stappen, sta ik stil met ontzag", zegt Lars over de blijvende
aantrekkingskracht van de 18e-eeuwse artistieke beweging. "Wat het ook is - verhalen,
schilderijen, muziek - het triggert iets diep in mij, iets diep menselijks. Het raakt echt een
gevoelige snaar en het dompelt me zo onder dat ik me niet meer kan bewegen.”
Het album repliceert dit gevoel; een prachtige over-the-top mix van Slowdive en Sigur Rós,
vermengd met de vastberadenheid van Daniel Johnston en de luidruchtigheid van Nirvana,
het is net zo gedurfd en mooi en net zo sierlijk als de omschreven kunst.