De beginscene is alleen al een reden om deze film aan te schaffen. Bill Murray die half slapend in een smettenloze taxi de neon-verlichting van Tokyo tegenmoet rijdt en zichzelf op een reclamebord ziet , ondersteund door die geweldige muziek. Deze scene kan ik wel 20x achterelkaar zien. Het mooie is hoe gedurende de film de personages zich naar elkaar toe ontwikkelen, ondanks een geweldige generatiekloof. Daarnaast wordt heel subtiel het contrast tussen de westerse en japanse samenleving in beeld gebracht. Ik ben zelf een jaar in Japan geweest en iedere dag verbaasde ik me wel over een aantal dingen. Dit fenomeen komt echt mooi tot uitdrukking in deze film. Kortom: een film die je meerdere keren kunt/moet bekijken. Wereldklasse!